It is a wonder how the weather could change so easily. For the last 4 days, it has been raining like hell - with classes in all levels being postponed last Monday and Tuesday. Now, you look around and see no trace of the rainy days. Wouldn't it be great if feelings could change just as instantly like the weather? Which reminds me, there are these entries made by a guy friend on my journal last year:
"We can be funny, we can be serious. We can be anything or anyone for that matter. We can... but seldom choose to. So easy, right? Not quite. The concept of "easy" is utopian. A fallacy. Life is inevitably difficult. Anyone who tries to explain it wastes his own."
"Umiiyak daw ang mga anghel sa langit pag umuulan. Sabi yon nung kakilala ko dati. Hindi niya sinabi kung ano ang dahilan ng kanilang pagluha. Masaya ba sila? Nasaktan sa kagagawan ng iba? O kailangan lang talaga? Ngayon, umiiyak ang mga anghel para sa 'kin. Daang libo ang mababasa ng luhang di ko naman pinaghirapan o piniga. Ang lahat ay makakaalam, iilan ang makakaintindi. Akin ang mga luha ngayon. Sana bukas hindi na. Hindi man ang mga mata ko ang mamugto bukas ng umaga, akin ang lungkot - walang saya. Bukas hindi na para sa 'kin ang mga luha. Ako naman ang mababasa."
"Ang sarap maligo sa ulan. Unti-unting yumayakap ang bawat patak. Malamig. Sayang wala ka, walang papawi sa ginaw. Sayang."
Reading his entries never fails to make me feel a little depressed myself. I can only sympathize with what he felt during that time.
And even now that I know he may have gotten over it already, I still feel like I can relate. I think any person who has experienced being broken hearted would feel a tinge of pain and sadness upon reading those. (sigh, the wonder of words...)
Wednesday, July 10, 2002
Posted by
ji
at
2:53 PM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment